لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٤٥ - سجود بر چيزيست كه از زمين رويد و نخورند و نپوشند

تسجد على شعر و لا صوف و لا جلد و لا ابريسم و لا زجاج و لا حديد و لا صفر و لا شبه و لا رصاص و لا نحاس و لا ريش و لا رماد)

و پدرم در رساله كه بمن نوشته بود ذكر كرده بود و عبارت عبارت فقه رضوى است صلوات اللَّه عليه كه سجده كن بر زمين يا بر چيزى كه از زمين روييده باشد و در فقه رضوى است كه نپوشند و سجده مكن بر حصيرهائى كه در مدينه مى‌بافند زيرا كه بندهايى كه بمنزله پود اوست از پوست است و سجده بر آن جايز نيست و سجده مكن بر مو و بر وبر كه كرك است و در آنجا هست و نه بر پشم و نه بر پوست و نه بر ابريشم و نه بر شيشه و نه بر آهن و نه بر روى و نه برنج و نه بر قلعى و نه بر مس و نه بر پر و نه بر خاكستر زيرا كه اينها زمين نيستند همه و بعضى كه از زمين است به استحاله از اسم زمين بيرون رفته‌اند مثل معادن.

چنانكه منقول است در صحيح از زراره از حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه عليه كه گفت عرض نمودم كه سجده جايز است بر قير حضرت فرمودند كه نه و نه بر جامه پنبه و نه ابريشم و نه بر جزوى از حيوان و نه بر طعام و نه بر چيزى از ميوه‌هاى زمين و نه بر چيزى از فروش.

و در حديث كالصحيح از ابو العباس منقول است كه گفت كه حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه فرمودند كه سجده مكن مگر بر زمين يا چيزى كه از زمين روييده باشد مگر پنبه و كتان.

و در حديث حسن كالصحيح منقولست از فضيل و بريد از احدهما صلوات اللَّه عليهما كه فرمودند باكى نيست ايستادن بر مصلى و جانمازى كه از مو يا پشم باشد اگر سجده بر زمين كنند و اگر جانماز از چيزى باشد كه از زمين روييده باشد جايز است بر آن ايستادن و سجده كردن و بسند حسن كالصحيح از حضرت امام رضا صلوات اللَّه عليه منقولست كه فرمودند كه‌