لهوف منظوم یا معارج المحبة (منظوم فارسی لهوف) - سید بن طاووس - الصفحة ٨١ - شهادت حضرت قاسم بن حسن
|
چنان زد صيحه، ليلاى جگر خون |
كه عقل ما سوى گرديد مجنون |
|
|
هنوزم بود دل ز اين ماجرا گم |
كه از سوك دگر شد در تلاطم |
|
شهادت حضرت قاسم بن حسن ٧
(١)
|
يكى درّ يتيم از رشته عشق |
برآمد تا كه گردد كشته عشق |
|
|
به چرخ دلبرى بد اوّلين ماه |
به ملك عشق بابش دوّمين شاه |
|
|
جهان ناديده و نايافته كام |
فرشته عشق بود و قاسمش نام |
|
|
بعم گفت اى شه دين حيدر جنگ |
مرا دل گشته از جور جهان، تنگ |
|
|
شد ستم از جفا و جور دشمن |
فراخاى جهان چون چشم سوزن |
|
|
بده فرمانم اى سلطان سرمد |
كه گردم همركاب شبه احمد |
|
|
بدو فرمود با چشم پر أختر |
چو باشى يادگارم از برادر |
|
|
مشو راضى تو اى شمشاد قامت |
كه از مرگت عيان بينم قيامت |
|
|
به عجز و لابه و نيكو بيانى |
يتيم آسا به صد شيرين زبانى |
|
|
بخاك پاى آن شه سود رخسار |
بهگفت اى از تو پيدا عرش دادار |
|
|
غم بىياريت اى داور داد |
مرا درد يتيمى برده از ياد |
|
|
چو شد آن شه به إذن جنگ خشنود |
همه اهل حرم را كرد بدرود |
|
|
بر هوار پدر مانند حيدر |
نشست آن نوگل باغ پيمبر |
|