لهوف منظوم یا معارج المحبة (منظوم فارسی لهوف) - سید بن طاووس - الصفحة ٢٨ - نامه كوفيان لئام با امام همام (ع)
|
نزيبد تخت را غير از تو شاهى |
نباشد خلق را جز تو پناهى |
|
|
توئى شرع نبى را اصل و منهاج |
توئى زينت فزاى افسر و تاج |
|
|
توئى چشم خدا بين پيمبر |
توئى تمثال فرد حىّ داور |
|
|
روا باشد كه با مثل تو شاهى |
كند بر ما تحكّم، دين تباهى |
|
|
كه خمّار است و سگ باز است خونخوار |
سراپا ننگ و از پا تا به سر عار |
|
|
مهيّا گشتهاى اى داراى گردون |
سپاهى از ستاره چرخ افزون |
|
|
همه مرد افكنان رزم ديده |
همه آهن دلان برگزيده |
|
|
اگر با ما شوى اى شه تو نزديك |
كنيمش روز روشن، شام تاريك |
|
|
فرو داريمش ز آن عزّت و جاه |
نگون از تختش اندازيم در چاه |
|
(١)
|
نوشته ديگرى از آن جماعت |
به زارى نزد سلطان شفاعت |
|
|
چه باشد گر به ما منّت گذارى |
كنى بر شيعيانت شهريارى |
|
|
صبا معمارى گلزار كرده |
نگارستان چين را خار كرده |
|
|
جهان گرديده ز استبرق، مخلّع |
فتاد از دوش دى دلق مرّقع |
|
|
تناور كرده سرو از ابر آزاد |
توانگر گشته باغ از لطف دادار |
|
|
تو اى ريحانهى گلزار توحيد |
مكن ما را ز بوى خويش نوميد |
|
|
بدين منوال بود آن نامهها كل |
كه دست ما و دامان توكّل |
|