لهوف منظوم یا معارج المحبة (منظوم فارسی لهوف) - سید بن طاووس - الصفحة ١٠٦ - بردن خولى سر مطهّر امام (ع) را نزد عبيد اللَّه بن زياد
|
چه شد كآيينه نور تجلّى |
نهد بر روى خاكستر خولّى |
|
|
جزاك اللَّه اى فرزانه فرزند |
كشد ز اين قوم دون كيفر خداوند |
|
|
پس آن شاه زنان شد سوى بالا |
پر از خون ديده تا عرش معلّى |
|
|
بخود آمد چو از آن بيخودى زن |
نهاد آن سر، به روى چشم روشن |
|
|
چو لختى ناخن غم، بر جگر زد |
خولّى را سراپايى به سر زد |
|
|
بگفت اى شوم شوم زشت كردار |
سيهروى و سيهروز و سيهكار |
|
|
سر سبط رسول ربّ ذو المنّ |
نهى اندر تنور خانه من |
|
|
نمانم من دگر در خانه تو |
كه ويران باد! اين ويرانه تو |
|
بردن خولى سر مطهّر امام (ع) را نزد عبيد اللَّه بن زياد
(١)
|
چو روپوش سيه گردون بيباك |
به دور انداخت از رخسار افلاك |
|
|
نمود اين خيمه، شبباز سيهكار |
سر ببريده خود را نمودار |
|
|
ز جا برخاست آن با مكر و تلبيس |
روان شد سوى دار الملك ابليس |
|
|
پس آنگه تهنيت گفتش به اكرام |
كه كار دشمن آوردم به إتمام |
|
|
همه آن داستانها را به تحقيق |
بيان كرد از براى مير زنديق |
|
|
سر سلطان دين بگذار بر جاى |
سوى دشت بلا شو راه پيماى |
|