لهوف منظوم یا معارج المحبة (منظوم فارسی لهوف) - سید بن طاووس - الصفحة ١١١ - وقايع روز يازدهم

به سوگ گلرخان سرو قامت‌

بپا كردند غوغاى قيامت‌

نظر افكند چون دخت پيمبر

به نور ديده ساقى كوثر

بناگه نعره هذا اخى زد

بجان خلد! نار دوزخى زد

بزير افكند خود را دخت حيدر

ز اشتر نزد فرزند پيمبر

ببر بگرفت خونين پيكر او

دهان بگذاشت بر جاى سر او

دل اندر سينه‌اش خون شد ز كاوش‌

تمود از چشمه چشمش تراوش‌

ز نيرنگ سپهر نيل صورت‌

سيه شد روزگار آل عصمت‌

تو را طاقت نباشد از شنيدن‌

شنيدن كى بود مانند ديدن‌

بناگه ديد دخت شاه ذى شأن‌

برادرزاده را چون جسم بيجان‌

همى خواهد كه از درد دل آسان‌

كشد بر نقش هستى خط نسيان‌

ز بالاى شتر خواهد كه ايدر

شود سوى مقام قربى داور

بگفتش كاى خليفه رفتگانم‌

ز مرگ خود مزن آتش بجانم‌

بگفت اى عمّه بگذارم بدينسان‌

كه از مرگم شود اين مشكل آسان‌

مگر اين جسم مجروح مبارك‌

نباشد سبط فرزند تبارك‌

مگر اين قوم بى‌ناموس، بى‌نام‌

نميدانندمان از اهل اسلام؟

مگر ما، از اهل بيت حق نباشيم؟

به عالم حجّت مطلق نباشيم؟

تسلّى دادش آن خاتون محشر

پس آنگه گفت اى دادار داور