لهوف منظوم یا معارج المحبة (منظوم فارسی لهوف) - سید بن طاووس - الصفحة ٣٤ - عبيد اللَّه بن زياد و امارت كوفه

نهانى گفت آن بيمايگان را

كه دريابيد گنج شايگان را

چو اين بشنيد آن سالار بدبخت‌

ز خوشنودى نميگنجيد در رخت‌

گروهى را ز گردان انجمن كرد

روانشان سوى خانه شير زن كرد

بر آن بيفرصتان زشت خونخوار

محمّد پور أشعث گشت سالار

چو بشنيد آن سوار دشت ناورد

برون از خانه بانك باره و مرد

تن روشن‌تر از خورشيد روشن‌

نهفت اندر مكوكب، چرخ جوشن‌

نهادى خود بر فرق مبارك‌

چو بر فرق نبى تاج تبارك‌

همان هندى پرند آبدارش‌

كه بود از شير يزدان يادگارش‌

شه هاشم نسب مير قبايل‌

به بالاى زره كردش حمايل‌

پس از بدرود مادر خوانده سالار

برون آمد به كف ابر بلا بار

طلوع عشق و راه وصل نزديك‌

ولى ز انبوه دشمن بود تاريك‌

پى جنگ عدو آن مير والا

چو كرد آن دست و آن شمشير بالا

يهودان را جدا شد سر ز پيكر

تو گفتى او است حيدر، كوفه خيبر

سر آهن دلان سست پيمان‌

چو چوبين كوى شد غلطان به ميدان‌

نبد راه گريزى اندر آن دم‌

گرازان را مگر راه جهنّم‌

شد از شمشير آن سالار بيكس‌

فغان مرد و زن بر چرخ اطلس‌

چو ديد از حال آن سردار گمراه‌

شد از بدخواه آل اللَّه مدد خواه‌