لهوف منظوم یا معارج المحبة (منظوم فارسی لهوف) - سید بن طاووس - الصفحة ٣١ - عبيد اللَّه بن زياد و امارت كوفه

چو مهر از ديدگان گرديد پنهان‌

بشب شد ظلمت ظلمش نمايان‌

ز اسب آمد فرود آن رنج برده‌

به بنگه چون گراز تير خورده‌

صباح ديگر اين چرخ ستمكار

چو كرد اين فتنه‌هاى خفته، بيدار

سر از خواب گران آن كفر بيغمش‌

سبك برداشت چون شعله ز آتش‌

به هر جايى كه شهدى بود، سم شد

بهر جايى كه شادى بود، غم شد

بدان مردود داور را غلامى‌

سيه‌روتر ز شب بى‌ننگ و نامى‌

عزازيلش چو صيدى بود در دام‌

پر از نكرى ولى بد معقلش نام‌

به جاسوسى روان كردش نهانى‌

كه جويا گردد از مهمان هانى‌

ز مهمان و ز مهماندار خانه‌

خبر بگرفت و كرد آنگه نشانه‌

برفت و ديد و آمد نزد ميرش‌

بيان كرد، آنچه بود اندر ضميرش‌

سيه‌رو آتشى در وى بيفروخت‌

كه از يك برق او جان جهان، سوخت‌

تنى چند از عوانان را طلب كرد

روانشان سوى آن بيت الكرب كرد

به مكر و خدعه و تزوير و حيله‌

بياوردند آن شيخ قبيله‌

سر و بينى شكست آن ميزبان را

طلب ميكرد از او ميهمان را

چو ديد آن حال را مير مكرّم‌

يقينش شد كه مجرم بود محرم‌

بدو گفت اى عدوى رب ذو المنّ‌

كه جار الله را داده به دشمن‌

اهانت ديد هانى رفت در بند

غمش شد بار آن نخل برومند