لهوف منظوم یا معارج المحبة (منظوم فارسی لهوف) - سید بن طاووس - الصفحة ٣٣ - عبيد اللَّه بن زياد و امارت كوفه

پس آنكه گفت با صد مهربانى‌

بآيين زنان چو نان كه دانى‌

شب است و كوفه پر آشوب و تشويش‌

روان شو سوى آسايشگه خويش‌

برون انداخت راز خويش از دل‌

بگفتش نيستم در كوفه منزل‌

مر اين آشوب و گيراگير و غوفا

براى من نموده چرخ، برپا

بگفتش طوعه آن دم بى‌تحاشى‌

عزيز مصطفى مسلم تو باشى؟

بگفت آرى پناهى بخش ما را

ز خود خوشنود ميكن مصطفى را

پناه بيكسان را داد خواهى‌

نبد جز طوعه در آن شب، پناهى‌

ز مسلم چون شنيد اين گفتگو را

به جان و دل پذيرا گشت او را

بد آن مستوره را پورى بد أختر

به خاكستر نهان بودى چو آذر

بدى دلّال دربار آن بدانديش‌

نكردى رحم بر بيگانه و خويش‌

مرخّص شد ز خدمت با دو صد رنج‌

بجاى آمد چو افعى بر سر گنج‌

به خدمت ديد مادر را ستاده‌

بر مهمان، او با روى گشاده‌

به استفسار حال ميهمان شد

ز فرزند خود آن زن بدگمان شد

به سوگند عظيم از پور نادان‌

گرفت از بهر مهمان عهد و پيمان‌

چو روپوش سيه ز اين واژگون طاس‌

به دور انداخت اين گردون عكّاس‌

براى مژده آن بدذات خود سر

روان شد سوى سالار بداختر

نمايان بود بر گردون ستاره‌

كه شد از خانه بر دار الإماره‌