لهوف منظوم یا معارج المحبة (منظوم فارسی لهوف) - سید بن طاووس - الصفحة ١٣٦ - وفات دختر امام

به‌گفتش دختر سلطان والا

كه آن كس را كه خواهى هست، اينجا

چو اين بشنيد خود برداشت سرپوش‌

چو جان بگرفت آن سر را در آغوش‌

بگفت اى سرور و سالار اسلام‌

ز قتلت مر مرا روز است چون شام‌

پدر! بعد از تو محنتها كشيدم‌

بيابانها و صحراها دويدم‌

همى گفتندمان در كوفه و شام‌

كه اينان خارجند از دين اسلام‌

مرا بعد از تو اى شاه يگانه‌

پرستارى نبد جز تازيانه‌

ز كعب نيزه و از ضرب سيلى‌

تنم چون آسمان گشته است نيلى‌

بدان سر جمله آن جور و ستمها

بيان كردىّ و آن درد و ألمها

بيان كرد و به‌گفت اى شاه محشر!

تو برگو كى بريدت سر ز پيكر؟

كدامين ظالم اى سلطان مظلوم؟

تو را از زندگانى كرد محروم؟

مرا در خورد سالى دربدر كرد

اسير و دستگير و بى‌پدر كرد

همى گفت و سر شاهش در آغوش‌

بناگه گشت از گفتار خاموش‌

بريد آن مرغ خوش الحان، نفس را

به خاك افكند اين خاكى قفس را

پريد از اين جهان و در جنان شد

در آغوش بتولش آشيان شد

خديو بانوان دريافت آن حال‌

كه پرّيده است مرغ بى‌پر و بال‌

به بالينش نشست آن غم رسيده‌

به گرد او زنان داغ ديده‌

فغان برداشتندى از دل تنگ‌

به آه و ناله گشتندى هم‌آهنگ‌