لهوف منظوم یا معارج المحبة (منظوم فارسی لهوف) - سید بن طاووس - الصفحة ٣٦ - عبيد اللَّه بن زياد و امارت كوفه

قريشى ريشه هاشم نژادى‌

نباشد با تو كس را كين و دادى‌

همه سركردگان اين قول گفتند

سفال خدعه، با تزوير سفتند

گمان فرمود سالار امانت‌

كه نبود قوم را با او خيانت‌

زيان اژدهاى آتشين دم‌

فرو بردى بغاب خويش در دم‌

به دور إن يكاد آل ياسين‌

شدندى جمع اولاد شياطين‌

ابر استر نشاندندش بناگاه‌

ببردندش به نزد مير گمراه‌

به ظلمتگاه كفران نور توحيد

چو مهر از مطلع درگاه، تابيد

نشسته كفر بر تخت امارت‌

كه ايمان را خراب آرد عمارت‌

چو كفرش بود روشن بر تمامى‌

نكرد او را امير دين، سلامى‌

خوش آمد گوئى از اوباش كوفه‌

كه بودى در پى زاد و علوفه‌

به مسلم گفت از روى ملامت‌

كه هان اى مسلما چون شد سلامت؟

ابا گو بنده گفت ان كفر ميشوم‌

كه بادا امر مسلم بر تو معلوم‌

اگر گويد سلامى و گر نگويد

رهى، جز راه جان دادن نپويد

چو ديد آن خسته را با دست بسته‌

به جانان بسته جان وز خود گسسته‌

زبان بگشود و كرد آن كفر بنياد

به ناهنجار از آل على ياد

بگفتش مسلم اى مردود بدكيش!

تو خود افزون‌ترى از گفته خويش‌

زبان بربند و از قتلم مترسان‌

به بدگوئى دل زارم مرنجان‌