لهوف منظوم یا معارج المحبة (منظوم فارسی لهوف) - سید بن طاووس - الصفحة ١٣٨ - خطبه حضرت سيد سجّاد سلام الله عليه در مسجد جامع شام
|
پس از او كرد آن بدتر ز شدّاد |
به ناهنجار از آل على (ع) ياد |
|
|
كليم عشق حق، آن شاه رحمت |
چنين فرمود با فرعون امّت |
|
|
بده رخصت كه بر منبر برآيم |
سپاس حق به نيكوئى سرايم |
|
|
سرايم آنچه حق، راضى بر آنست |
نمايم آنچه، راه مردم آنست |
|
|
ندادش رخصت آن سرسخت بدبخت |
كه بر منبر برآيد صاحب تخت |
|
|
شدند اعيان شامى جمله يكسر |
تمنّاگر از آن مير بد اختر |
|
|
بده رخصت بدين شاه حجازى |
خطيب آيد به جمع ترك و تازى |
|
|
چه خواهد گفت اين رنجور بيمار؟ |
چه خواهد كرد اين تنهاى بىيار؟ |
|
|
بگفتا بس كنيد اين گفتگو را |
نه بشناسد به مثل من، كس او را |
|
|
اگر بر منبر آيد اين جوان مرد |
برآرد از دل سفيانيان گرد |
|
|
همه گفتند با آن كفر جان سوز |
حجازى را سخن باشد دل افروز |
|
|
به ما منّت نه اى مير ستمگر |
كه خود اين ناتوان آيد به منبر |
|
|
پى رسوائى آن با فضاحت |
به منبر رفت خلّاق فصاحت |
|
خطبه حضرت سيد سجّاد سلام الله عليه در مسجد جامع شام
|
چو بر منبر برآمد شاه بيمار |
پيمبر منبر آرا شد دگربار |
|
|
پس از توحيد حقّ و نعمت احمد |
چنين فرمود آن سلطان سرمد |
|