لهوف منظوم یا معارج المحبة (منظوم فارسی لهوف) - سید بن طاووس - الصفحة ٤١ - رسيدن حرّ بن يزيد

پس آنگه گفت اى شاه مظفّر

مكن از كوفيان يك حرف باور

كه ايشان جمله از نطفه دروغند

نفاق اندوز شمع بى‌فروغند

همانا مسلم آن مير دلاور

شد از شمشيرشان در كوفه بى‌سر

مخواه از كوفيان اورنگ شاهى‌

بخواه از حق ز بهر خود پناهى‌

جوابش داد شاه عشق پرور

كه دارم اندر اين ره كار ديگر

فرزدق شد روان با ناله و آه‌

به منزلگاه ديگر خيمه زد شاه‌

به گاه شام فرمودى به اصحاب‌

كه بار اشتران سازيد پر آب‌

كه فردا ميرسد در اين بيابان‌

به ما لب تشنه مهمان فراوان‌

چو شد از امر سبط شاه مختار

به پشت چارپايان آب بسيار

شه و لشكر از آنجا جمله با هم‌

شدندى ره سپار وادى غم‌

به ناگه يك تن از آن جمع لشكر

بلند آواز گفت اللَّه اكبر

بفرمودش شه بيمثل و مانند

كه بردى نام آن يكتا خداوند

بزرگ است آن خداى بى‌نديدم‌

بزرگى را به كس جز او نديدم‌

جهت چى بود كه بردى بى‌محابا

در اينجا نام آن يك تاى دارا

بگفت اى شه كه من در اين بيابان‌

به بودم روزگارى را به پايان‌