لهوف منظوم یا معارج المحبة (منظوم فارسی لهوف) - سید بن طاووس - الصفحة ١٣٧ - يزيد و امام سجّاد (ع) در مسجد جامع شام
|
نياسودند از افغان و شيون |
كه مهر اندر جهان شد پرتو افكن |
|
|
چو صبح از چرخ و گردون شد هويدا |
بشام شاميان شد روز پيدا |
|
|
خبر دادند جمشيد سقر را |
يزيد آن بىحياى سخت سر را |
|
|
كه شد آن نوگل بستان رحمت |
برون از اين جهان پر ز محنت |
|
|
بدفنش داد فرمان آن ستمگر |
سپردندش به خاك آن قوم كافر |
|
|
از اين غم شد به آل اللَّه اطهار |
دوباره كربلا از نو نمودار |
|
|
فغان از شام و ظلم بىحسابش |
ز بيداد يزيد بىكتابش! |
|
يزيد و امام سجّاد (ع) در مسجد جامع شام
|
يكى روز از پى تخفيف ايمان |
به مسجد شد روان آن نيك شيطان |
|
|
بهمره برد زين العابدين را |
خليفه حقّ امام راستين را |
|
|
كه اندر محضر آن شاه بيمار |
بگويد ناسزا بر شاه بىيار |
|
|
خيال خام آن كفر هويدا |
نمودى آل سفيان سخت رسوا |
|
|
بمسجد اندر آمد ظلمت و نور |
يكى آن كفر و ديگر شاه رنجور |
|
|
تو گفتى مردم آن شهر، يكسر |
ز مرد و زن همه در مسجد اندر |
|
|
خطيبى را يزيد كفر بنياد |
به حكم خويش بر منبر فرستاد |
|
|
بدلخواه خود آن مردود يزدان |
همى بسرود مدح آل سفيان |
|