هيچ بنده مؤمنى نيست جز اينكه در قلب او دو نور وجود دارد: نور بيم و نور اميد، به گونه‌اى كه اگر اين با آن و آن با اين سنجيده شود هيچ يك بر ديگرى زيادتى ندارد.

١٠٥- راوى گويد: به امام صادق ٧ عرض كردم: گروهى هستند كه گناه مى‌كنند و مى‌گويند: اميد [به بخشش الهى‌] داريم، پس اينان پيوسته چنين‌اند تا اينكه مرگ به سراغشان مى‌آيد. حضرت فرمود: اينها گروهى هستند كه به آرزوها گرايش دارند، دروغ مى‌گويند، اميدوار به رحمت الهى نيستند زيرا كسى كه به چيزى اميد دارد آن را طلب مى‌كند و كسى كه از چيزى بيم دارد از آن مى‌گريزد.

١٠٦- امام صادق ٧ فرمود: پدرم مى‌فرمود: هيچ بنده مؤمنى نيست جز اينكه در قلب او دو نور وجود دارد: نور بيم و نور اميد، به گونه‌اى كه اگر اين با آن و آن با اين سنجيده شود هيچ يك بر ديگرى زيادتى ندارد.

١٠٧- امام صادق ٧ مى‌فرمود: مؤمن مؤمن نيست مگر اينكه ترسان و اميدوار باشد و ترسان و اميدوار نمى‌باشد مگر اينكه آنچه را كه از آن مى‌ترسد و آنچه را كه به آن اميد دارد در عمل رعايت كند.

١٠٨- امام صادق ٧ فرمود: در وصيّت لقمان به پسرش آمده است كه: اى پسركم! از خداوند چنان بترس كه اگر نيكى جنّ و انس را به پيشگاهش ببرى عقوبت مى‌كند و به او چنان اميدوار باش كه اگر گناهان جنّ و انس را نزدش برى تو را شامل مغفرت خود گرداند.

١٠٩- امام صادق ٧ فرمود: به خداوند اميدوار باش اميدى كه تو را بر انجام معصيتش جرأت نبخشد و از خداوند بيم داشته باش بيمى كه تو را از رحمتش نااميد نگرداند.

١١٠- امير المؤمنين ٧ در خطبه‌اى فرمود: كسى به گمان خود ادّعا دارد كه به خداوند اميد دارد، سوگند به خداى بزرگ كه دروغ مى‌گويد. او را چه شده كه اميدوارى‌اش در عملش آشكار نيست؟! هر اميد دارنده‌اى اثر اميدش در عملش پيداست مگر اميدى كه مردم به خداى تعالى دارند كه اين اميد داراى عيب و ناخالص است، و هر ترسى [اثرش‌] مسلّم و ثابت است مگر ترس از خدا كه اين ترس [در بيشتر مردم‌] ناقص و بيمار است، در كار بزرگ [آخرت‌] به خدا اميد دارد و در كار كوچك [دنيا] به بندگان خدا اميدوار است، پس با بنده خدا به گونه‌اى رفتار مى‌كند كه با خداوند چنين رفتارى ندارد، پس چگونه است شأن خداوند جلّ ثنائه‌