٤٥٥- امام صادق ٧ اين آيه را قرائت فرمود: «به راستى كه خداوند شرك‌ورزيدن به خود را نمى‌بخشايد ولى غير از شرك را براى هر كسى كه بخواهد مى‌بخشد»[١] سپس فرمود: چه گناه كبيره باشد و چه صغيره. راوى گويد: عرض كردم: اينكه در آيه آمده است كه غير شرك را مى‌بخشد آيا شامل گناهان كبيره هم مى‌شود؟ حضرت فرمود: آرى.

٤٥٦- اسحاق بن عمّار گويد: به امام صادق ٧ عرض كردم: آيا گناهان كبيره هم در اين آيه از شرك استثنا شده‌اند؟ حضرت فرمود: آرى.

٤٥٧- امام صادق ٧ فرمود: هيچ مؤمنى نيست كه در شبانه روز [حتّى اگر] مرتكب چهل گناه كبيره شود و با حالت پشيمانى جمله استغفار زير را بگويد جز اينكه خداوند گناهانش را مى‌بخشايد و آن استغفار اين است:

«استغفر اللَّه الّذى لا اله الّا هو الحىّ القيّوم بديع السماوات و الارض ذا الجلال و الاكرام و اسأله ان يصلّى على محمّد و آله و ان يتوب علىّ»

سپس فرمود: كسى كه در روز مرتكب بيش از چهل گناه كبيره شود در وجودش خيرى نيست.

٤٥٨- رسول خدا ٦ فرمود: همانا شفاعت من براى كسانى از امّتم مى‌باشد كه مرتكب گناه كبيره شده‌اند.

٤٥٩- امام صادق ٧ فرمود: شفاعت ما براى شيعيانى است كه اهل انجام گناهان كبيره‌اند ولى آنان كه توبه كرده‌اند خداوند در باره آنان مى‌فرمايد: «بر عليه نيكوكاران هيچ راهى نيست»[٢].

٤٦٠- امير المؤمنين ٧ فرمود: هيچ شفاعت‌كننده‌اى پيروزمندتر از توبه نيست.

٤٦١- از امام صادق ٧ در باره اين آيه كه مى‌فرمايد: «به راستى كه خداوند شرك‌ورزيدن به خود را نمى‌بخشايد ولى غير از شرك را براى هر كه بخواهد مى‌بخشد»[٣] پرسيده شد كه آيا اينكه فرموده است: «براى هر كه بخواهد» شامل انجام دهندگان گناهان كبيره هم مى‌شود؟ حضرت فرمود: آرى. اگر خدا بخواهد آنان را عذاب مى‌كند و اگر بخواهد مى‌بخشد.

٤٦٢- امام صادق ٧ در باره گفتار خداى عزّ و جلّ كه مى‌فرمايد: «كسى كه مؤمنى را از روى عمد به قتل برساند جزايش براى هميشه دوزخ است»[٤] فرمود: جزاى چنين كسى دوزخ است اگر خداوند او را مجازات كند.

[١] نساء/ ٤٨.

[٢] توبه/ ٩١.

[٣] نساء/ ٤٨.

[٤] نساء/ ٩٣.