٢٤٨- امير المؤمنين ٧ در وصيّتش به محمّد بن حنفيّه فرمود: با اراده‌هاى آهنين صبر غمهايى را كه بر تو وارد مى‌شوند دور بيفكن، نفس خود را به شكيبايى عادت ده كه شكيبايى اخلاقى نيكوست و آن را در ترسها و اندوه‌هايى دنيا كه به تو رسيده است به مشقّت بيفكن.

٢٤٩- رسول خدا ٦ فرمود: اگر بتوانى كه صبرى همراه با يقين و باور[١] داشته باشى چنين كن و اگر توان آن ندارى [باز هم‌] صبر كن زيرا در صبر كردن بر امورى كه ناخوشايند توست خير بسيارى وجود دارد، و بدان كه نصرت و پيروزى همراه با صبر است و گشايش همراه با مشقّت و سختى است «همانا با سختى آسانى و گشايشى هست همانا با سختى گشايشى است»[٢].

٢٥٠- امام صادق ٧ فرمود: از پدرم امام باقر ٧ شنيدم كه فرمود: من از [كارهاى‌] اين غلامم و [كارهاى‌] خانواده خود بر امورى صبر مى‌كنم كه از حنظل (هندوانه ابو جهل) براى من تلخ‌تر است [ولى با اين وجود در برابر كارها و سخنان آنان صبر مى‌كنم‌] زيرا كسى كه صبر پيشه كند به خاطر صبرش به درجه روزه‌دارى كه به عبادت ايستاده و درجه شهيدى كه در ركاب پيامبر ٦ شمشير زده نائل مى‌شود.

٢٥١- امير المؤمنين ٧ فرمود: شخص صبور پيروزى را از دست نمى‌دهد و عاقبت به پيروزى مى‌رسد اگر چه زمانى طولانى بر او بگذرد.

٢٥٢- امير المؤمنين ٧ فرمود: كسى كه صبر وى را نجات نبخشد جزع و بيتابى او را از پاى در مى‌آورد.

٢٥٣- امير المؤمنين ٧ فرمود: صبر به سوى سختى‌هاى زمانه تير مى‌افكند و بيتابى از يارى‌كنندگان زمانه است.

٢٥٤- روايت است كه زنى به خدمت امام صادق ٧ آمد و عرض كرد: پسرم از نزد من به سفر رفته و غيبتش طولانى شده و شوق بسيارى به ديدنش يافته‌ام، در درگاه خداوند برايم دعا كن. حضرت فرمود: بر تو باد به صبر پس صبر را در زندگى‌ات به كار گير. پس از چندى باز آن زن آمد و نزد آن حضرت از طولانى شدن غيبت پسرش شكايت كرد، حضرت فرمود: آيا نگفتم كه صبر را پيشه كنى؟ زن عرض كرد: اى فرزند رسول خدا چقدر صبر؟ به خدا سوگند كه صبرم به سر آمد حضرت فرمود: به منزلت برگرد.

[١]- يعنى يقين و باور به اينكه صبر و شكيبايى داراى پاداش است و مصيبتى كه پيش آمده مقدر بوده و جز خير نيست.

[٢]- انشراح/ ٥ و ٦.