٢٤٤- امير المؤمنين ٧ فرمود: خداوند واجباتى را بر شما واجب ساخته پس آنها را مهمل مگذاريد و حدودى را براى شما معيّن فرموده پس از آن حدود تجاوز مكنيد و شما را از چيزهايى نهى نموده است پس در باره آن چيزها پرده‌درى مكنيد و از چيزهايى سكوت نموده و اين سكوت از روى فراموشى نيست پس خود را در آن موارد به زحمت نيفكنيد.

٢٤٥- امام صادق ٧ از پدران بزرگوارش روايت كند كه رسول خدا ٦ فرمود: به واجبات الهى عمل كن تا از پرهيزكارترين مردمان باشى، و به قسمت الهى راضى باش تا از بى‌نيازترين مردمان باشى، و از ارتكاب حرامهاى الهى باز ايست تا از پارساترين مردمان باشى، و با كسى كه در همسايگى توست خوب همسايگى كن تا مؤمن باشى، و با همدم خود خوب همدمى كن تا مسلمان باشى.

٢٥- باب استحباب صبر در تمامى كارها

٢٤٦- امام صادق ٧ فرمود: اى حفص! به راستى كسى كه صبر پيشه كند [در مقايسه با صبرى كه بايد بر آتش داشته باشد] صبر كمى نموده و كسى كه بيتابى كند [در مقايسه با جزع و بيتابى روز قيامت‌] بيتابى كمى نموده است- سپس فرمود:- بر تو باد كه در تمامى كارهايت صبر را پيشه خود سازى زيرا خداوند عزّ و جلّ محمّد ٦ را بر انگيخت و او را به صبر و مدارا نمودن امر نمود و فرمود:

«بر آنچه كه مى‌گويند صبر كن و از آنان دورى گزين دورى گزيدنى نيكو و مرا با تكذيب‌كنندگان دارنده نعمت واگذار»[١]- و فرمود: «دور كن به طريقه‌اى كه نيكوتر است پس ناگاه آنكه بين تو و او دشمنى وجود دارد گوئيا دوستى نزديك است و اين داده نشود مگر به آنانى كه صبر نمودند و داده نشود مگر به كسى كه داراى بهره بزرگى است»[٢] پس پيامبر ٦ صبر نمود تا آنجا كه او را به بلاهاى سخت رساندند و او را در بلاها افكندند پس سينه‌اش از غم و اندوه تنگ شد و خداوند اين آيه را بر او نازل كرد: «و محقّقا كه ما مى‌دانيم سينه‌ات به سبب آنچه مى‌گويند تنگ مى‌گردد پس تسبيح گوى همراه با ستايش پروردگارت و از سجده‌كنندگان باش»[٣] سپس او را تكذيب كردند و دشنام دادند پس او غمگين شد و خداوند اين آيه را فرستاد «به تحقيق مى‌دانيم‌

[١]- مزّمّل/ ١٠ و ١١.

[٢]- فصّلت/ ٣٤ و ٣٥.

[٣]- حجر/ ٩٧ و ٩٨.