الآداب الدينية للخزانة المعينية و ترجمه آن (آداب ديني) - الشيخ الطبرسي؛ مترجم احمد عابدي - الصفحة ٣١٦ - فصل دوازدهم آداب و دعاهاى حالت خواب رفتن و بيدار شدن

نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ إِنَّهُ مِنْ عِبادِنَا الْمُؤْمِنِينَ‌.

«در همه جهانيان درود بر نوح باد، ما چنين نيكوكاران را پاداش دهيم، او از بندگان مؤمن ما بود».

و باز اين آيات شريفه را بخوان:

وَ خَشَعَتِ الْأَصْواتُ لِلرَّحْمنِ فَلا تَسْمَعُ إِلَّا هَمْساً يَوْمَئِذٍ لا تَنْفَعُ الشَّفاعَةُ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمنُ وَ رَضِيَ لَهُ قَوْلًا يَعْلَمُ ما بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَ ما خَلْفَهُمْ وَ لا يُحِيطُونَ بِهِ عِلْماً وَ عَنَتِ الْوُجُوهُ لِلْحَيِّ الْقَيُّومِ وَ قَدْ خابَ مَنْ حَمَلَ ظُلْماً.

«و صداها از ترس رحمان آرام شود و جز صداى پايى نشنوى، در آن روز شفاعت سودى ندارد، مگر از آن كس كه خداى رحمان اجازه‌اش دهد و گفتار او را بپسندد. او از آنچه پيش رويشان است و آنچه پشت سرشان است آگاه است ولى علم آنان به او احاطه ندارد.

و چهره‌ها خاضع در برابر خداوند زنده پايدار باشد، و هر كس ستمى بر دوش دارد نوميد گردد».

اسحاق بن عمار گويد: به امام صادق ٧ عرض كردم من از عقرب مى‌ترسم، فرمود: «به ستارگان بنات النعش نگاه كن، سه ستاره‌اند كه‌