الآداب الدينية للخزانة المعينية و ترجمه آن (آداب ديني) - الشيخ الطبرسي؛ مترجم احمد عابدي - الصفحة ٣٦٠ - فصل چهاردهم آدابى كه كتاب نيز با آنها پايان مىيابد

نمى‌برد: «وَ أُفَوِّضُ أَمْرِي إِلَى اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ بَصِيرٌ بِالْعِبادِ يعنى كار خود را به خداوند واگذار مى‌كنم كه او آگاه به بندگان است، زيرا من شنيدم كه خداوند در باره گوينده اين ذكر مى‌فرمايد: «خداوند او را از نيرنگهاى زشت آنان حفظ نمود».

و در تعجبم از كسى كه دنيا و زينت‌هاى آن را مى‌خواهد چگونه به اين ذكر پناه نمى‌برد: ما شاءَ اللَّهُ لا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ‌ يعنى تنها آنچه را خدا بخواهد انجام مى‌شود، هيچ نيرويى جز از طرف خداوند نيست، زيرا من شنيدم خداوند بلند مرتبه در باره گوينده آن مى‌فرمايد: «اگر معتقد هستى كه من كمتر از تو مال و فرزند دارم پس اميدوارم پروردگارم بهتر از ثروت تو به من دهد». و كلمه «عسى» در اين آيه شريفه به معنى اميدوارى است.

روزى سفيان ثورى بر امام صادق ٧ وارد شد، امام به او فرمود:

«من نمى‌خواهم شما را بيرون كنم ولى بهتر است شما از اينجا بيرون روى، زيرا مأموران دولت بدنبال شما هستند و آنان جاسوسانى نيز بر ما دارند»، سفيان عرض كرد: قربان شما شوم اكنون كه اينجا آمده‌ام حديثى براى من بيان كنيد تا دست خالى نروم. امام ٧ فرمود: «اى سفيان تو احاديث فراوانى را مى‌دانى و ارزش به بيشتر يادگرفتن نيست ولى من چيزهايى را بر تو مى‌گويم كه اگر به آنها عمل كنى تو را سود دهند:

اى سفيان هر گاه خداوند نعمتى را به تو داد و خواستى آن نعمت بيشتر شده و دائما باقى بماند، پس خداوند را بر آن نعمت فراوان شكر و سپاس بگزار، چون خداوند مى‌گويد: «اگر شكر گزاريد حتما بر شما بيشتر مى‌كنم».