مجالى براى دخالت دين در بسيارى از عرصه‌ها باقى نمى‌گذارد. اين‌رويكرد و نگرش خاص به دين و توانايى معرفتى آدمى، نتايج متعدّدى دارد و امور فراوانى را سكولار و غير دينى مى‌كند؛ علم و هنر و فلسفه و حقوق و اخلاق و سياست، همگى رنگ غير دينى و سكولار به خود مى‌گيرند. بنابراين، جدايى دين از سياست، يكى از ثمرات و نتايج سكولاريزم است و تنها نتيجه آن محسوب نمى‌شود. ازاين‌رو، تعريف سكولاريزم به جدايى دين از سياست، تعريفى دقيق نيست، زيرا در اين صورت به جاى آن كه سكولاريزم را بر حسب جوهره آن يعنى عقلانيّت سكولار تعريف كنيم، آن را بر حسب يكى از نتايج آن تعريف كرده‌ايم.

همچنان‌كه تعريف آن به الحاد و بى‌دينى تعريف صحيحى نيست؛ زيرا ممكن است كسى مؤمن به خداوند باشد، امّا با پذيرش عقلانيّت سكولار، عملا مدافع سكولاريزم باشد.

پس از توضيح اجمالى در باب معنا و محتواى سكولاريزم و نسبت آن با دين‌دارى، زمان طرح برخى از ادلّه سكولارها بر نفى حكومت دينى و انكار دخالت دين در عرصه سياست و اداره جامعه فرامى‌رسد. در درس آينده به دو دليل اصلى آنان خواهيم پرداخت.