اسلام زمامداران را به انس و الفت با مردم و شنيدن سخنان آنان و مشورت با آنان دعوت مى‌كند. اين امر درعين‌حال كه بزرگداشت مردم را در پى دارد. مسؤولان را با دردهاى آنان آشنا مى‌كند و بر وسعت ديد آنان مى‌افزايد:

فبما رحمة من اللّه لنت لهم و لو كنت فظّا غليظ القلب لا نفضّوا من حولك فاعف عنهم و استغفر لهم و شاورهم في الأمر.[١] و منهم الّذين يؤذون النبيّ و يقولون هو أذن قل أذن خير لكم يؤمن باللّه و يؤمن للمؤمنين و رحمة الّذين امنوا منكم.[٢] حضرت على عليه السّلام به مالك اشتر توصيه مى‌كند كه بين خود و مردم حاجب قرار ندهد كه اين امر سبب كم‌اطلاعى مسؤولان از وضعيت مردم مى‌گردد و حق با باطل درمى‌آميزد و امور بر آن‌ها مشتبه مى‌شود:

فلا تطوّلنّ احتجابك عن رعيّتك؛ فإنّ احتجاب الولاة عن الرعية شعبة من الضيق و قلّة علم بالأمور. و الاحتجاب منهم يقطع عنهم علم ما احتجبوا دونه ...[٣].

٦. فقرزدايى و تأمين اجتماعى‌

يكى از وظايف مهمّ حكومت دينى، فقرزدايى و تأمين مادى ضعيفان جامعه است.

روايات زيادى در باب وجود دارد كه براى نمونه به دو فقره از آن‌ها اشاره مى‌شود: قال النبي صلّى اللّه عليه و اله و سلم.

[١] - آل عمران( ٣): آيه ١٥٩.

[٢] - توبه( ٩): آيه ٦١.

[٣] - نهج البلاغه، ص ٤٤١، نامه ٥٣.