تأكيد اسلام بر نفوذ حكم رهبر جامعه اسلامى و عدم جواز مخالفت عملى با آن از آن رو است كه حاكم جامعه اسلامى محور عزّت و اقتدار امّت اسلامى است. وحدت امّت و فشردگى صفوف آن‌ها در سايه همدلى و تبعيت عملى از رهبرى عادل و فقيه و امين و پرهيزگار صورت مى‌پذيرد و عزّت وى مايه سرافرازى و اقتدار امت اسلامى است. به همين جهت است كه مؤمنان بر حفظ حرمت امام و حاكم عادل دعوت شده‌اند. امام رضا عليه السّلام در پاسخ به محمد بن سنان، كه علت حرمت فرار از جنگ را پرسيده بود، چنين فرمود:

خداوند فرار از جبهه جنگ را ازاين‌رو حرام كرد كه اين كار باعث سستى دين و استخفاف پيامبران و امامان عادل مى‌شود و موجب ترك يارى آن‌ها در برابر دشمنان مى‌گردد و اين كار جرأت دشمن را بر مسلمانان فزونى مى‌بخشد.[١] امام صادق از پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله و سلم نقل مى‌كند كه جايز نيست مسلمان در مجلسى كه از امام جامعه بدگويى مى‌شود حاضر شود.

قال رسول اللّه صلّى اللّه عليه و اله و سلم: من كان يؤمن باللّه و اليوم الآخر فلا يجلس في مجلس يسبّ فيه إمام ...».[٢]

در پايان ذكر اين نكته لازم است كه بحث ما در قلمرو تبعيت شرعى از ولىّ امر بود و تبعيت قانونى از محلّ بحث ما خارج است؛ زيرا در هر حكومتى، قوانين و فرمان‌هاى نهادهاى مختلف آن حكومت به لحاظ قانونى لازم الاطاعه است و با متخلّف برخورد قضايى مى‌شود. در نظام مبتنى بر ولايت فقيه، فرمان‌ها و احكام حكومتى، افزون بر لزوم اطاعت قانونى، لزوم اطاعت شرعى نيز دارند.

[١] - وسائل الشيعه، ج ١٥، ص ٨٧، باب ٢٩ از ابواب جهاد العدوّ، ح ٢.

[٢] - وسائل الشيعة، ج ١٦، ص ٢٦٦، باب ٣٨ از ابواب امر و نهى، ح ٢١.