چكيده‌ ١. ولايت در معانى متعدّدى استعمال شده است. آن‌چه از ولايت فقيه اراده مى‌شود، متناسب با يكى از معانى لغوى آن، يعنى تصدّى و سرپرستى و تصرّف، است.

٢. ولايت مطرح در ولايت فقيه از سنخ اعتبارات و مجعولات شرعى است.

٣. معصومان عليهم السّلام افزون بر ولايت اعتبارى و قراردادى، از ولايت تكوينى، كه نوعى كمال و فضيلت معنوى است، نيز برخوردار بودند.

٤. در فقه، دو گونه ولايت ترسيم شده است: الف) ولايت بر قاصران و محجوران؛ ب) ولايت از سنخ سرپرستى و تصدّى امور اجتماعى مؤمنان.

٥. ولايتى كه در قرآن براى نبىّ اكرم و اولى الامر عليهم السّلام اثبات شده است، و به تبع آن براى فقيه عادل ثابت است، از قسم دوم ولايت است.

٦. خلط مبحث ميان اين دو قسم ولايت و غفلت از وجود قسم دوم ولايت، سبب آن شده است كه برخى ولايت فقيه را از سنخ ولايت بر محجوران بدانند.

پرسش‌ ١. اصطلاح ولايت فقيه با كدام يك از معانى لغوى ولايت تناسب دارد؟

٢. مراد از اين‌كه «ولايت منسوب به فقيه از سنخ امور اعتبارى و مجعول است»، چيست؟

٣. مراد از ولايت تكوينى چيست؟

٤. ولايت فقيه چه تفاوتى با ولايت امامان معصوم عليهم السّلام دارد؟

٥. مراد از ولايت بر محجوران چيست؟