قرآن يا سند اسلام - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٩٧ - دليل پنجم معرفى معبود

در اين آيه پيغمبر به عنوان يك فرد بشر مانند ساير افراد معرفى شده و فقط فرق او با ديگران در مجرد وحى فرستادن به او بيان شده خالق و معبود همه تنها خداوند معرفى گرديده و نجات در عمل شايسته و شرك نياوردن در مقام عبادت قرار داده شده اين كلام اساس حكومت واحد جهانى را پى ريزى مى كند و اتحاد انسان هاى دنيا را در عالى ترين افق فضيلت كه ايمان به حق و (عمل صالح) باشد آماده مى كند.

«وَ لَقَدْ أُوحِيَ إِلَيْكَ وَ إِلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكَ لَئِنْ أَشْرَكْتَ لَيَحْبَطَنَّ عَمَلُكَ وَ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْخاسِرِينَ بَلِ اللَّهَ فَاعْبُدْ وَ كُنْ مِنَ الشَّاكِرِينَ» (زمر/ ٦٥ و ٦٦)[١]

در اين آيه گفته شده كه به حضرت رسول صلى الله عليه و آله وسلم و تمام انبياء گذشته گوش زد شده كه اگر كسى يا چيزى را در مقام عبادت‌

[١] - همانا تحقيقاً وحى شد بسوى تو و بسوى آنانى كه پيش از تو بودند اگر شريك قرار دهى و مشرك شوى هر آينه عمل تورا نابود مى كند و البته مى باشى از زيانكاران بلكه فقط خداوند را عبادت كن و از جمله سپاس گذاران باش.