قرآن يا سند اسلام - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٤٩ - ٦ تجسّم اعمال

اول: «يَوْمَ تَجِدُ كُلُّ نَفْسٍ ما عَمِلَتْ مِنْ خَيْرٍ مُحْضَراً وَ ما عَمِلَتْ مِنْ سُوءٍ تَوَدُّ لَوْ أَنَّ بَيْنَها وَ بَيْنَهُ أَمَداً بَعِيداً» (آل عمران/ ٣٠) روزى كه بيابد هر نفس آنچه را كه از خير بجا آورده حاضر شده، و آنچه را كه از بدى بجا آورده دوست دارد كه كاش ميان او و عملش مسافتى دور مى بود.

دوم: «فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ خَيْراً يَرَهُ وَ مَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُ» (زلزله/ ٧ و ٨) پس كسى كه به اندازه يك ذره خير بجا آورد آن را روز قيامت مى بيند و كسى كه مقدار يك ذره شر بجا آورد آن را مى بيند، و آيات رؤيت عمل در قيامت زياد است ولى اين آيات قبل از ترقّى علم قابل تعقل نبود زيرا هيچ كس تعقل نمى كرد نفس عمل ديدنى باشد ولى حقيقت اين است كه از اين دو آيه و امثال آن، دو اصل دانسته مى شود.

١. تبديل انرژى به ماده بنابراين كه حضور عمل و رؤيت آن بدون ماده درست نباشد و اين همان تجسم عمل است.

٢. ثبات و بقاء انرژى ورنه عمل تاقيامت و مابعد آن باقى نمى ماند.