قرآن يا سند اسلام - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٤٢ - ٤ تسبيح كائنات

ب) «يُسَبِّحُ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ الْمَلِكِ الْقُدُّوسِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ» (جمعه/ ١) تسبيح مى كند از براى خداوند چيزى كه در آسمانها و زمين است (يعنى تمام موجودات آسمانى و زمينى) خداوندى كه مالك و حاكم است و از هر عيب و نقصى مبرا، و عزيز و حكيم است!

ج) «هُوَ اللَّهُ الْخالِقُ الْبارِئُ الْمُصَوِّرُ لَهُ الْأَسْماءُ الْحُسْنى‌ يُسَبِّحُ لَهُ ما فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ» (حشر/ ٢٤) او خداوندى است خالق، آفريننده‌اى بى‌سابقه، و صورتگر (بى‌نظير)؛ براى او نامهاى نيك است؛ آنچه در آسمانها و زمين است تسبيح او مى‌گويند؛ و او عزيز و حكيم است!

د) «تُسَبِّحُ لَهُ السَّماواتُ السَّبْعُ وَ الْأَرْضُ وَ مَنْ فِيهِنَّ» (اسراء/ ٤٤)

تسبيح مى كند از براى خداوند آسمانها و زمين و كسانى كه در آسمانها و زمين مى باشند.

ه) «وَ يُسَبِّحُ الرَّعْدُ بِحَمْدِهِ» (رعد/ ١٣) تسبيح مى كند رعد (صداى معروف آسمانى) با اشتغال به حمد خداوند.

و) «أَ لَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ يُسَبِّحُ لَهُ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ الطَّيْرُ