قرآن يا سند اسلام - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٩٨ - دليل هفدهم زيادى التفات به خداوند متعال

و اگر آنچه كه به لفظ حكيم و خالق و سبحان و قوى و مولى و ولى و غيره با آنچه كه به غير اين ها ذكر شده. و به اصطلاح ادبى ضمايرى كه به سوى خداوند راجع شده به حساب آيد مسلما از ده هزار مى گذرد. و به طور خلاصه در قرآن هيچ موضوعى نيست كه اسم خدا در آن برده نشده باشد خواه موضوع جزئى باشد، خواه بزرگ، خواه تشريعى و دينى باشد و خواه تكوينى و تاريخى باشد يا علمى، مادى باشد يا روحانى، انفرادى باشد اجتماعى. به علاوه كه در اول هر سوره نام الله و رحمن و رحيم تكرار شده است.

و اين مقدار انقطاع به سوى حق- جلت عظمته- از يك بشرى كه در چهار چوب ماديات هزار و يك علاقه و گرفتارى دارد هيچ ممكن نيست.

مهمتر از اين اينست كه تمام امور به خداوند نسبت داده شده است ايجاد آسمان ها و زمين و حوادث كاينات و حتى افعال اختيارى انسان ها همه به خالق واحد نسبت داده شده و اين موضوع يكى از شاه كاريهاى فلسفى و عقلى است كه در ذهن و فكر مردم عوام تا امروز حل نشده و كسى كه مقام علمى او در علم كلام و