قرآن يا سند اسلام - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٦٠ - دليل يازدهم اخلاقيات قرآن

الْجاهِلُونَ قالُوا سَلاماً، وَ الَّذِينَ يَبِيتُونَ لِرَبِّهِمْ سُجَّداً وَ قِياماً، وَ الَّذِينَ إِذا أَنْفَقُوا لَمْ يُسْرِفُوا وَ لَمْ يَقْتُرُوا وَ كانَ بَيْنَ ذلِكَ قَواماً (فرقان/ ٦٥- ٦٧.) وَ الَّذِينَ لا يَشْهَدُونَ الزُّورَ وَ إِذا مَرُّوا بِاللَّغْوِ مَرُّوا كِراماً (فرقان/ ٧٣.)

بندگان خداى بخشنده، آنانى كه راه مى روند بر روى زمين به آرامى و فروتنى (و وقار) و چون نادانان با ايشان مخاطبه كنند (به كلام غير اخلاقى) در جواب سلام دهند (و حرف بد را به سخن خوب پاسخ دهند) و آنانى كه شب را به روز مى آورند در حالى كه سجده و قيام كنندگانند و آنانى كه وقتى انفاق مى كنند نه زياده روى مى كنند و نه سخت گيرى، و بلكه اعتدال را مراعات مى كنند (اقتصاد را در همه امور خود به كار مى برند) و آنانيكه حاضر نمى شوند باطل را، و چون بگزرند به لغو (در كار و قول بيهوده) بگزرند كريمانه و با وقار (و بزرگوارى نفسانى آنان مانع از رغبت به لغو و باطل مى گردد).

وَ يَخِرُّونَ لِلْأَذْقانِ يَبْكُونَ وَ يَزِيدُهُمْ خُشُوعاً (اسراء/ ١٠٩.)

در اين آيه از كسانى كه سجده مى كنند و در سجده شان اشك مى ريزند و (از خوف و يا هيبت مقام پروردگار شان) گريه‌