قرآن يا سند اسلام - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٨٠ - الف) در باره خالقيت

كُنْ فَيَكُونُ، فَسُبْحانَ الَّذِي بِيَدِهِ مَلَكُوتُ كُلِّ شَيْ‌ءٍ وَ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ»[١]

يعنى اشياء به مجرد اراده او هست مى شود و هيچ آلت و ابزار و اعضاء در آفرينش او در كار نيست و اين آيه قدرت و سلطنت خداوند را به بهترين بيان وصف مى كند و در باره قدرت بى پايان خداوند، آيات زيادى در قرآن مجيد ذكر شده است در آيه (٤٤) سوره فاطر مى فرمايد: «وَ ما كانَ اللَّهُ لِيُعْجِزَهُ مِنْ شَيْ‌ءٍ فِي السَّماواتِ وَ لا فِي الْأَرْضِ إِنَّهُ كانَ عَلِيماً قَدِيراً» يعنى هيچ چيز در آسمان و زمين از دايره قدرت خداوند بيرون نيست و موجب عجز او نمى شود، باز مى فرمايد: «ما خَلْقُكُمْ وَ لا بَعْثُكُمْ إِلَّا كَنَفْسٍ واحِدَةٍ.» (لقمان/ ٢٨) يعنى نيست آفريدن شما و نه بر انگيختن شما (درقيامت) مگر مثل يك شخص و قدرت او حدى ندارد، خلقت ميليارد ها كهكشان در قدرت او مانند خلقت يك چيز جزئى مى باشد.

[١] - جز اين نيست امر او چون بخواهد چيزى را بگويد مر او را باش و بشو، بلافاصله مى شود پس منزه و پاك است آنكه بدست اوست ملكيت هر چيز، و همه چيز بسوى او باز مى گردد.