قرآن يا سند اسلام - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٤٦ - ٥ بيان علم و قدرت و احاطه مطلقه خداوند

در اين آيه كمال قدرت خداوند بطورى ياد آورى شده كه عقل انسان متحيّر مى شود، مى بينيد كه به كلمه (خسته نگشت) كيفيت قدرت خداوندى را بيان نموده و از قدرت موجودات مادى ممتاز مى گرداند.

هر كسى كه كارى را انجام مى دهد انرژى از خود به خرج ميدهد و خستگى عايدش مى گردد، ولى خداوند كه از دايره ماده و لوازم ماده از قبيل زمان و مكان خارج است چنان نيست، اگر هزار ميليون كهكشان را بيا فريند خسته گى بساحت مقدس او راه پيدا نمى كند، بلكه اشياء به محض اراده او وجود مى گيرد.

شما دقت كنيد كه قدرت و علم خداوند در اين آيه به چه عظمت و اختصار كلام بيان شده كه يك نفر فيلسوف اديب از تنظير آن عاجز است تا چه رسد به يك نفر عرب بى سواد.

در باره علم و احاطه خدا كه مبرّا از مكان و زمان مى باشد مى فرمايد: «وَ لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسانَ وَ نَعْلَمُ ما تُوَسْوِسُ بِهِ نَفْسُهُ وَ نَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ» (ق/ ١٦) و به تحقيق آفريديم انسان را و ميدانيم آنچه را كه نفس او به او وسوسه مى كند، و مانزديگتريم به او از رگ گردنش.