در برخی موارد مشاهده می‌شود که روایات شیعه و سنی در کنار هم، در ذیل آیه‌ای
ذکر شده‌اند. حتی گاه، روایات اهل سنت بر شیعه مقدم شده و یا متن روایت اهل‌سنت در متن تفسیر ذکر گردیده و روایت منقول از منابع شیعه به اجمال یا نقل کامل
آن در حاشیه کتاب بیان شده است. این امر نیز اگر در باب روایات فضایل اهل‌بیت: و یا امور مشترک شیعی و سنی باشد، مانند تاریخ جنگ، غزوه و سیره پیامبر٦ اهمیت چندانی ندارد، ولی مسأله زمانی بیشتر مورد توجه قرار می‌گیرد که دو حدیث متعارض
از شیعه و اهل سنت در مسأله فقهی وجود داشته باشد و ایشان نگاه علی السویه
سندی و رجالی به آنها داشته باشد. نمونه حاضر در باب عده وفات زن حامله است
که اگر زن پیش از چهار ماه و ده روز از وفات شوهر، وضع حمل کند، چه مقدار باید
عده نگه دارد؟

مفسر در این باره دو دسته روایت نقل می‌کند: دسته اول، از اهل سنت که وضع حمل را نهایت عده دانسته، و دسته دوم روایات شیعی که با عناوین صحیح، موثق، و معتبر نیز نامبردار شده‌اند و در آنها چهار ماه و ده روز را نهایت عده دانسته است. آن گاه روایات دسته اول را فقط به سبب مخالفت با قرآن، بدون آن که به ناقل و منبع منقول آنها عنایت داشته باشد، رد می‌کند.[١]

[١]. الحدیث المعارض هو ما رواه ابو داود باسناده الی سبیعة بنت الحرث الأسلمیة کانت سعد بن خولة فتوفی عنها فی حجة الوداع و هی حامل فولدت بعد وفاة زوجها بنصف شهر، فلما طهرت من دمها تجملت للخطّاب، فقال لها بعض الناس: ما أنت بناکح حتی تمر علیک اربعة أشهر و عشر، قالت سبیعة: «فسألت النبی٦ عن ذلک، فأفتانی بأنی قد حللت حین وضعت حملی فأمرنی بالتزویج إن بدا لی» (تفسیر الفخر الرازی، ج٦، ص١٢٧). ثم الموافق للآیة منه و موثقة سماعة، قال: قال المتوفی عنها زوجها الحامل أجلها آخر الأجلین، إذا کانت حبلی فتمت لها اربعة أشهر و عشراً و لم تضع فان عدتها الی ان تضع، و ان کانت تضع حملها قبل أن یتم لها اربعة أشهر و عشراً تعتد بعد ما تضع تمام اربعة أشهر و عشراً، و ذلک ابعد الأجلین (الکافی، ج٦، ص١١٣؛ التهذیب، ج٢، ص٢٩١) و فی نفس المصدر موثق عبد الله بن سنان قال: «المتوفی عنها زوجها عدتها آخر الأجلین»، و فی الکافی (ج٦، ص١١٤) عن محمد بن قیس فی الصحیح، عن أبی جعفر٨، قال: «قضی امیر المؤمنین٧ فی امرأة توفی زوجها و هی حبلی، فولدت قبل ان تنقضی اربعة أشهر و عشراً، فتزوجت فقضی أن یخلی عنها، ثم لا یخطبها حتی ینقضی آخر الأجلین، فإن شاء اولیاء المرأة أنکحوها و إن شاءوا أمسکوها، فان أمسکوها ردوا علیه ماله» (الفرقان، ج٤، ص٩٨).