قرن دوازدهم میلادی میزیسته است. این مرد از حوزه اندلس اسلامی استفاده کرده است و همه چیز خود را مدیون ابن الهیثم میداند. ویل دورانت در کتاب تاریخ تمدن و همچنین گوستاو لوبون در تمدن اسلام و عرب از قول خود راجر بیکن مینویسد که این مرد با صراحت میگوید: استاد اصلی من در این علم ابن الهیثم است و من از کتابهای او استفاده کردهام. البته بعدها مبحث نور را خیلیها پیش بردهاند.

در اثر شناختن نور و کیفیات نور، بشر مسئله عکس و عکسبرداری و فیلمبرداری را آموخته است. این موضوع کار علم است. آیا علم در اینجا پیشروی کرد یا نه؟ البته که پیشروی کرد. از این راه چه استفادهها که بشر میتواند ببرد!.

علم کار خودش را میکند، کشف و اختراع خودش را میکند. یکدفعه یک آدم پول پرست هواپرست پیدا میشود و آن را وسیله برای خالی کردن جیب مردم و ضمناً فاسد کردن اخلاق مردم قرار میدهد، از این علمی که بشر پیدا کرده است فیلمهای فاسدکننده منحرف کننده ایجاد میکند؛ یعنی علم را به اسارت میبرد، از این علم فیلمهای فاسدی تهیه میکند که نتیجهاش خراب کردن اخلاق مردم است.

آنوقت آیا ما میتوانیم فلان فیلم سینمایی را قبول بکنیم و بگوییم پدیده این قرن است، محصول علم است؟ میگوییم نه، این فقط محصول علم نیست، محصول علم و چیز دیگری است، محصول شهوتِ شهوت پرستان است که علم را در خدمت خودش گرفته است و یک چنین چیزی به وجود آورده است.

مثال دیگری عرض میکنم: علم دیگری در دنیا پیشروی میکند به نام علم شیمی، علمی که خواص ترکیبات اجسام را نشان میدهد و بشر را قادر میکند که بتواند از عناصر ترکیبات عجیبی بسازد مانند دواها. علم پیشرفت میکند، خواص ترکیبات را طرح میکند. تا آنجا که حساب علم است، ترقی و پیشروی است. آیا ما باید با این پیشروی علم هماهنگی بکنیم؟ بله باید هماهنگی بکنیم. اما به مرحلهای میرسد که میبینیم علم در خدمت هوس افراد فاسدی قرار گرفت. افرادی تحصیل کردند، متخصص شیمی شدند و با خواص ترکیب اشیاء آشنا شدند، علم بیچاره را وسیلهای ساختند برای ساختن مادهای به نام هروئین که پدرجدّ تریاک است؛ یعنی از هر جهت قدرتش چندین برابر تریاک است، هم از لحاظ نشئهای که ایجاد میکند و هم از لحاظ خماری. عفیفترین زنهای دنیا اگر خدای ناخواسته مبتلا به هروئین