یک روز در نزد پروردگار تو مساوی با هزارسال است. پس اینکه پیغمبر فرمود: اگر امت من صالح باشند یک روز مهلت دارند و اگر فاسق باشند نیم روز، یعنی اگر صالح باشند هزارسال باقی خواهند بود و اگر فاسق باشند پانصد سال. این ابوالفضل گلپایگانی که از آن شیادهای درجه اول است، بعد میگوید: این حدیث پیغمبر راست است، چرا؟ برای اینکه این امت که فاسق شد، صالح بود و هزارسال هم بیشتر عمر نکرد زیرا تا سنه ٢٦٠- که سال رحلت حضرت امام حسن عسکری است- دوره نزول وحی است، چون ائمه هم همان وحی را بیان میکردند. این دوره، به اصطلاح همان دوره انبساط اسلام است. از زمان وفات امام حسن عسکری باید گفت که عمر امت شروع میشود؛ همان سال، سال تولد امت است. از سال ٢٦٠ که آغاز عمر امت است، هزار سال بگذرد چقدر میشود؟ ١٢٦٠، سال ظهور «باب».

پس پیغمبر فرمود که اگر امت من صالح باشد هزارسال عمر میکند (یعنی بعد از هزارسال کس دیگری دینی آورده دین مرا منسوخ میکند) و اگر فاسق باشد پانصد سال.

برای اینکه این حدیث را پیدا کنم اول خودم بحار را گشتم، پیدا نکردم. دیدم آقا میرزا ابوطالب دو سه ورق درباره این حدیث توجیه میکند و میخواهد به گلپایگانی جواب بدهد. باور کرده که چنین حدیثی وجود دارد. چون در کتاب گلپایگانی دیده، باور نکرده که این را گلپایگانی از خودش جعل کرده باشد. من هرچه گشتم دیدم چنین چیزی پیدا نمیشود. یک چیزی دیدم در بحار از کعب الاحبار نه از پیغمبر، آنهم به یک عبارت دیگر که: در زمان مهدی علیه السلام، در زمان رجعت، افراد مردم اگر آدمهای خوبی باشند هرکدام هزارسال عمر میکنند و اگر آدمهای بدی باشند پانصد سال. این حدیث را کعب الاحبار گفته و درباره آدمها هم گفته است. ابوالفضل گلپایگانی گفته این را پیغمبر گفته است نه کعب الاحبار. از بس این موضوع عجیب بود من به آقای دکتر توانا- که اطلاعات زیادی درباره بهائیها دارند- تلفن کردم، گفتم: یک چنین جریانی است، این کتاب ابوالفضل گلپایگانی اینطور میگوید و کتاب میرزا ابوطالب اینطور میگوید، شما در این زمینه مطالعه دارید، من هرچه در بحار گشتم چیزی پیدا نکردم جز همین حدیث. گفت: راست میگویید، جز این حدیث کعب الاحبار تمام از مجعولات است.

اینها میرساند که مسامحه کاری در کار دین چقدر بد است. آن حرف ابوهریره