٢٣ میلیون [١] جمعیت برساند و شما هم که به عمرت رادیو گوش نمیکنی، یک وقت در خانه میبینی بچه سه سالهات تصنیف رادیو میخواند ولی حرف حساب تو را کسی نمیشنود. آنوقت تو در هدفت شکست میخوری.

آن عالِم بیچاره که برای اولین بار صنعت ضبط صوت را اختراع کرد، چیزی که به گمانش خطور نمیکرد این بود که در آن تصنیف بخوانند و اخلاق مردم را فاسد کنند. او اختراع کرد که بدین وسیله خطابهها و کنفرانسها را ضبط کنند و به دنیا برسانند. ولی این، گناه ضبط صوت نیست، گناه مردمی است که هدف صحیح دارند و از وسیله نیرومند و قوی استفاده نمیکنند. فیلم فی حدذاته گناه ندارد. وقتی که صنعت فیلم در دنیا میآید، مردمْ هشیار و بیدار نیستند که از آن در راه هدفهای فاسد، هدفهایی که از هروئین خراب کنندهتر و مخدّرتر است استفاده نشود. حالا اگر میتوانند، جلو آن را بگیرند، چه از این بهتر؟! لااقل جلو آن را نمیتوانی بگیری، با آن رقابت کن! نمیکند تا اینکه عدهای میآیند فیلم «خانه خدا» را در جایی به ما نمایش میدهند که تا حالا آن فیلمهای دیگر را نمایش میدادند.

این عیب هست و این عیب تقصیر آنهایی است که قبلًا این فکر را نکردند که فیلم باید وارد زندگی مشروع مردم بشود، باید وارد زندگی دینی و مذهبی مردم بشود. قبل از اینکه این فیلمهای منحط را در اینجور جاها نمایش بدهند، شما یک جاهایی، دارالتبلیغهایی برای نمایش دادن فیلمهای خوب تهیه کنید و با آنها مبارزه کنید. اگر جلویش را گرفتند که چه بهتر! تازه، فیلم خوب مگر منحصر به حُجاج است؟ شما میتوانید فیلمهای جالب و خوب تهیه کنید که لااقل نیمی از جوانها را به این طرف بکشید. اصلًا فیلمی بالاتر از دستگاه خلقت نیست. اگر فیلم تکوّن نطفه یا پیدایش یک گل را نمایش بدهند، اگر کیفیت و حرکات قلب را نمایش بدهند، خواهید دید که چه تأثیراتی دارد! خدا میداند تمام، درس توحید است. ولی با وضع موجود وقتی یک عده از ما بگویند مقتضیات زمان، پدیده قرن، دنیای امروز، دیگری میگوید: «این فیلمی که این حرفها را نشان میدهد!» فیلم که گناه ندارد، فیلم یک تعلیم سمعی بصری است.

ابتدا که همین بلندگو پیدا شد، بعضیها چه داد و فریادی راه انداختند! آقای

[١] [مطابق آمار آن زمان از جمعیت ایران]