ياد معاد - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٨٩ - درس پنجم نقش محبت و دوستى

منزلش خارج شد و در بين راه حرامى در منظر او اتفاق افتاد و او از ديدن آن حرام و انجام كار حرام چشم پوشى كرد , بداند كه اين از بركات همان نگاه به قرآن است .

قرآن كتابى است كه اگر كسى طهارت نداشته باشد حق بوسيدن آن را هم ندارد . كسى كه بخواهد نقش خطوط و كلمات قرآن را لمس كرده و يا ببوسد , بدون وضو و تحصيل طهارت حق چنين كارى ندارد . پس اين كتاب در رديف ساير كتب نمى باشد . فرمود : اول تدبر و درك معارف و معانى قرآن و اگر اين نشد , خود تلاوت قرآن نبايد از ياد رود . و اما دوم فرمود( : واذا قرى القرآن فاستمعوله وانصتوا ) [١] هنگامى كه قرآن قرائت مى شود شما گوش فرا دهيد و سوم اين كه( أفلا يتدبرون القرآن أم على قلوب أقفالها ) [٢] . فرمود : چرا اين ها در قرآن تدبر نمى كنند ؟ چرا به معانى بلند قرآن آشنا نمى شوند ؟ چرا به محتواى قرآن انس نمى گيرند ؟

در اين جا مى فرمايد : اگر كسى در معانى قرآن تدبر نكرد , معلوم مى شود كه قلبش قفل است . قفل دل قفلى نيست كه با ابزار عادى باز و بسته شود بلكه قفل دل , گناه و معصيت است و چنين انسانى توفيق تدبر در معارف قرآن را ندارد . در جاى ديگر مى فرمايد( : ولقد يسرنا القرآن للذكر فهل من مدكر ) [٣] . اين كتاب آسمانى را براى ياد حق و نام حق آسان قرار داديم( . انا سنلقى عليك قولا ثقيلا ) [٤] . ما بر تو اى پيامبر سخن وزين و سنگينى را القا مى كنيم سخنى است سنگين ولى