ياد معاد - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ١٠٣ - نقش ياد قيامت در وارستگى انسان

و براى زندگى انسان , معادى قايل نيست( . ذلك ظن الذين كفروا فويل للذين كفروا من النار ) [١] واى به حال كافران و ويل و آتش بر آن هاست كه عالم را باطل مى پندارند و قهرا آنان زمام كار را به دست هوس خواهند سپرد . اين يك دليل براى معاد , چون خدا حق است كار باطل نمى كند , و كارى كه به مقصد نرسد باطل است . زندگى اگر براى رسيدن به پاداش و كمال نهايى نباشد باطل است و خدا كار باطل نمى كند .

دوم اين كه مى فرمايد( : أم نجعل الذين امنوا و عملوا الصالحات كالمفسدين فى الارض أم نجعل المتقين كالفجار ) [٢] . فرمود اگر قيامتى نمى بود و پاداش و كيفر در عالم نبود معنايش اين است كه افراد مؤمن و داراى عمل صالح با مفسدين فى الارض يك سان باشند زيرا مفسد فى الارض هم با مرگ از بين مى رود و ديگر هيچ , مؤمن وارسته هم با مرگ از بين مى رود و ديگر هيچ . اگر حسابى نباشد , نيكى نيكان را پاداش ندهند , و بدى بدان را كيفر ندهند , بدو خوب يك سان است و خدايى كه حكيم و عادل است اين چنين نمى كند . پس يك روز حسابى است , پاداش و كيفرى هست , و يك رسيدگى نهايى و كامل در عالم هستى وجود دارد . پس اين دليل دوم است بر وجود قيامت و ضرورت آن .

آيه اول جنبه اخلاقى قضيه را بيان مى دارد كه فراموشى قيامت و مرگ باعث تبهكارى است , و ياد قيامت و مرگ قهرا زمينه وارستگى را فراهم مى كند . ياد قيامت را خداوند به عنوان يك نعمت خاص به افراد