ياد معاد - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ١٣٥ - درس هشتم نقش ياد قيامت در سازندگى انسان

كارهاى نجومى كه به ستاره و كرات مربوط است از آفريده هاى خداست . اگر صحرانوردان و دريانوردان و فضاپيمايان راه را پيدا مى كنند از راه ستاره شناسى و آثار قطب شناسى و مانند آن مى باشد . اين ستاره ها , اگر حركت بكنند معلوم مى شود مشرق كجاست , مغرب كجاست , شمال كجاست و جنوب كجاست . و به بيان ديگر ستاره وقتى به همه نور مى رساند و راهنماست كه حركت كرده و در نتيجه معلوم شود مشرق و يا مغرب كجاست .

اگر مقام شامخ رسول اكرم ( ص ) در همان مقام بلند باشد , با مردم تماس نداشته باشد و حركتى در بين مردم نداشته باشد راهنما نيست . پس سوگند به ستاره كه داراى حركت و نزديك شدن است , اين بيان تناسب به مقام رسالت و پيامبر اسلام ( ص ) مى باشد . اين صاحب و رفيق شما كه در تحت صحبت او هستيد , نه راه را گم كرده است و نه منزل را , نه گرفتار ضلالت است و نه گرفتار غوايت . ( ضلالت راه گم كردن است و غوايت هدف نداشتن ) .

وقتى رسول مى تواند رسالتى داشته باشد كه هم هدف را بداند و هم راه رسيدن به آن را بشناسد . اگر هدف نداشته باشد و يا هدف داشته باشد ولى راه رسيدن به آن هدف را نداند در اين صورت او رسول نيست .

خداوند مى فرمايد : سوگند به ستاره كه حركت مى كند . اين پيامبر و امام و صاحب شما نه بيراهه مى روند و نه بى هدف است . نه چيزى را درباره هدف از روى هوى مى گويد و نه چيزى را درباره راه بر مبناى هوى مى گويد( . ان هو الاوحى يوحى ) [١] . بلكه سخنانش درباره راه بر