ياد معاد - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ١٥ - ذكر خدا از اوصاف فعلى اوست

حضرت محمد بن عبدالله ( ص ) را به عنوان ذكر توصيف فرموده است( : قد انزل الله اليكم ذكرا رسولا ) [١] و چون مذكور يكى است , مرجع اين دو ذكر نيز يكى خواهد بود يعنى حقيقت قرآن و واقعيت رسول اكرم ( ص ) متحد مى باشند و اهل بيت نبى اكرم ( ص ) گذشته از آنكه اهل ذكرند و مصداق كامل( فاسئلوا اهل الذكر ) خواهند بود از آن جهت كه در باطن با وجود نبى خاتم ( ص ) متحد بوده و از متن حقيقت قرآن جدا نيستند آنان نيز عين ذكر حق مى باشند , نتيجه آنكه قرآن و عترت بارزترين مظهر ذكر بوده و أنس با آنها تذكره حق و نسيان آنها فراموشى ياد خداوند خواهد بود .

ذكر از آن جهت كه از اوصاف فعلى خداست هرگز مقهور چيز بيگانه قرار نمى گيرد و با هيچ عاملى به فراموشى مبدل نمى شود , ليكن گاهى با تشريف و اكرام همراه بوده و زمانى با توهين و تحقير قرين مى باشد وگرنه هيچ گاه خداوند كسى يا چيزى را فراموش نمى كند , زيرا ذكر خدا از شئون علمى حق است و به علم نامحدود الهى متكى است و آن علم محض هرگز به جهل , خطا , سهو , نسيان و عزوب مبدل نخواهد شد چون نه جمع دو نقيض ممكن است و نه سلب شى ء از نفس معقول مى باشد , لذا قرآن كريم در اين باره مى فرمايد :

([ وما كان ربك نسيا ([ . [٢] [( فى كتاب لايضل ربى ولا ينسى ]( [٣] چنانكه در دعاى شريف جوشن كبير كه سراسر آن توحيد ذاتى , صفاتى و افعالى است و از مكمن غيب به صورت حديث قدسى در برخى از غزوه هاى اسلامى بر پيامبر گرامى ( ص ) نازل شد چنين آمده است( : يامن له ذكرلا ينسى يا من له نورلا يطفى ) . [٤] . خلاصه آنكه خداوند هرگز فراموش نمى كند چنانكه هيچگاه