ياد معاد - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٢٩١ - انسان بايد وارث خود باشد نه ميراث خوار

براى رسيدن به لذت , از طريق عبادت وارد شود . البته حق تعالى بنده پرور است و نعم و الطاف فراوان به بندگان مؤمن و صالح العمل عطا مى كند , ولى اين شرط انسانيت نيست كه در نعمت الهى غرق باشد و بعد بگويد خدايا من تو را به جهت وصول به بهشت و نعمت آن عبادت مى كنم . اين يك عبادت سودجويانه است( . لقد جاءت رسل ربنا بالحق ) [١] .

ارث حقيقى

اينها مى گويند انبياى عظام حق آوردند و نداى حق سر دادند , ما هم حق را شنيديم و اطاعت كرديم . در همين حال فرشتگان الهى به آن ها ندا مى دهند كه( ونودوا ان تلكم الجنة اورثتموها بما كنتم تعملون ) [٢] . اين بهشت با عظمت , ميراث عمل شماست .

چو دريا به سرمايه خويش باش *** هم از بود خود سود خود برقرار

انسان بايد وارث خود باشد نه ميراث خوار

چه زيباست كه انسان وارث خود باشد نه ميراث خوار ديگران . از خود به خودش ارث رسد . كارى را براى خودش بكند كه خودش به بازده خودش برسد . اساسا فرهنگ قرآن اين است كه انسان بايد ميراث خوار خود باشد نه همچو موزه كه در آن عتيقه مى گذارند و با آن عتيقه ها ارزش مى يابد , بلكه انسان بايد همچون دريا باشد كه خود گوهر مى پروراند . گوهرها را كه در دريا نمى ريزند , دريا خود