ياد معاد - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ١٦٦ - سخن گفتن عيسى در گهواره

مسيح هم بر خود , درود و سلام فرستاد . قرآن از جانب حضرت مى فرمايد( : السلام على يوم ولدت . . . . ) يعنى سلام بر من , روزى كه به دنيا آمدم و روزى كه مى ميرم و روزى كه مبعوث مى شوم . اين فقط دعايى تنها و از پيش خود نمى باشد . و چون آن ها كه گفتند :

( قالوا كيف نكلم من كان فى المهد صبيا ) [١] . يعنى چگونه با كودك در گهواره سخن بگوييم ؟( قال انى عبدالله ) [٢] . حضرت مسيح فرمود : همانا , من بنده خدايم( . آتانى الكتاب و جعلنى نبيا ) [٣] . به من كتاب داد كه مجموعه قوانين الهى است و مرا به مقام نبوت رساند( . و جعلنى مباركا أين ما كنت ) [٤] . آن طور وجودم را پربركت قرار داد كه هر جا باشم منشأ خير و بركت ام و در هر كارى وارد شوم آن كار پربركت و پربار خواهد بود( . و أوصانى بالصلواة والزكوة مادمت حيا ) [٥] خدا به من تا زنده ام سفارش به نماز و زكات كرده است . ( زكات هم به معنى تزكيه است و هم به معنى انفاق هاى واجب و مستحب است ) .

( و برا بوالدتى ) [٦] راجع به مادرم سفارش كرده است كه نسبت به او بر و نيك باشم .

اين بيانات را آن حضرت در كودكى فرموده است و آن هم از جانب خدا . بنابراين اگر حضرت عيسى ( ع ) به خودش سلام مى فرستد , كلام اش به اذن خداست و تكلم اش هم به اذن خداست . پس معنى ندارد كه بگوييم اين كلام از كودك صادر شده و حجت نمى باشد( . ذلك عيسى بن مريم ) [٧] . اين عيسى پسر مريم است .