ياد معاد - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ١٠٦ - نقش ياد قيامت در وارستگى انسان

دست اند و داراى چشم . آن گاه به همين گروه يعنى انبياى الهى مى فرمايد :

( انا أخلصناهم بخالصة ذكرى الدار ) [١] ما به اين انبياى عظام , به اين بندگان خاص خدا , يك نعمت مخصوص داديم و آن ياد قيامت است و آن به ياد مرگ و قيامت بودن است . ما به اين ها يك نعمت خالص به عنوان جايزه عطا كرديم . و آن نعمت ويژه ياد قيامت بودن است .

وقتى اميرالمؤمنين ( ع ) سپاهيانش را به جبهه دعوت مى كرد عده يى مى گفتند : الان هوا گرم است , تابستان است . و گاهى در زمستان مى گفتند : الان هوا سرد است . حضرت مى فرمود شما در فصل زمستان به بهانه سرما و در فصل تابستان به بهانه گرما از شركت در جبهه خوددارى مى كرديد شما كه با حرارت دنيا نتوانيد بسازيد با حرارت قيامت چه مى كنيد ؟ مانند اين بيان اميرالمؤمنين ( ع ) در قرآن كريم هست . در قرآن اين آيه آمده( . يقولون لا تنفروا فى الحر ) [٢] . مى گويند در روز گرم شما به ميدان جنگ و جبهه نرويد , در جواب اين ها بگو( نار جهنم اشد حرا ) . آتش جهنم كه حرارتش بيشتر است . شما براى حرارت زودگذر دنيا مى خواهيد خود را به حرارت جهنم مبتلا كنيد . آن كسى كه قيامت را فراموش كرد و آن را از ياد برد , گرفتار آرزوى دراز شده و مى گويد : هوا گرم است و نبايد به ميدان رفت . و اما آن كس كه به ياد قيامت است حرارت هاى دنيا براى او قابل حمل و تحمل است . اين ياد قيامت بودن , كه به عنوان نعمت خاص و خالص خدا به انبيا و