ياد معاد - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٢٨ - مقدمه

و گمراه كه نه راه خود را مى بيند و نه مى تواند راه را به كسى نشان دهد .

نشانه روشن شدن جان اين است كه انسان , هم نسبت به الله , ادب را رعايت كند , هم نسبت به خودش و هم نسبت به ديگران . ادب , آن ظرافت در كار و دقت در عمل را مى گويند . چنانكه نقل مى كنند وقتى از عباس عموى رسول اكرم ( ص ) سؤال كردند( : أنت اكبر أم رسول الله ؟ ) ؟ ( آيا تو بزرگترى يا پيامبر ؟ ) . فرمود( : هو أكبر و أنا اسن ) ( او بزرگتر است ولى من سنم بيشتر است ) , نگفت من بزرگترم , بلكه گفت او بزرگتر است ولى من سنم بيشتر است [١] اين نمونه يى از ادب در گفتار است .

انسان بايد هم براى الله حرمت قائل باشد , هم براى خودش و هم براى انسان هاى ديگر , اگر در همه اين ابعاد ادب را رعايت كرد . نورانى و روشن مى شود . خداى سبحان در توصيف اين افراد روشن و نورانى مى فرمايد( : أومن كان ميتا فأحييناه وجعلنا له نورا يمشى به فى الناس كمن مثله فى الظلمات ليس بخارج منها كذلك زين للكافرين ما كانوا يعملون ) ( سوره انعام آيه ١٢٢ . ) ( آيا آن كسى كه مرده بود و ما او را زنده كرديم و براى او نورى قرار داديم كه با آن نور در بين مردم مستى مى كند مانند كسى است كه در ظلمت ها فرو رفته و از آن بيرون نمى آيد ؟ ) .

بر اين اساس , قرآن كريم انسان ها را به دودسته تقسيم مى كند يك عده نورانى و روشن كه با نور در بين مردم زندگى مى كنند و عده يى ديگر در تاريكى فرو رفته اند و از آن خارج نمى شوند . تلاش قرآن كريم اين