ياد معاد - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٤٦ - درس دوم حيات طيبه

اما اثر حيات طيبه : قرآن نفرمود كسى كه جانش با ايمان است و عمل او خير , ما زندگى او را طيب مى كنيم . يعنى همين زندگى طبيعى و مادى كه دارد , همين را طيب مى كنيم , فرق است بين اين كه بگويند ما اين ميز را پاك مى كنيم يا بگويند : به آن ميز پاك ميدهيم اگر بگويند كسى اين دوره را خوب گذراند ما به او ميز پاك مى دهيم و اگر بگويند كسى اين دوره را گذراند ما ميز تحريرش را پاك مى كنيم , اين دو تعبير است و فرق مى كند . اگر بگويند ما آن ميز تحريرش را پاك مى كنيم يعنى همين ميز است با ميزهاى ديگر فرق ندارد , منتهى اين پاك شده است ولى اگر بگويند به او ميز پاك مى دهيم چيز ديگرى است غير از آن .

قرآن فرمود : هر كس داراى اعتقاد در جان و عمل صالح در بدن باشد ما به او حيات طيب مى دهيم , نه زندگى اش را پاك مى كنيم , به او زندگى پاكيزه مى دهيم يعنى غير از اين زندگى طبيعى كه هم سان ديگران است , يك زندگى طيبى دارد كه ديگران به آن زندگى نرسيده اند و به آن حيات دسترسى پيدا نكرده اند , فرمود( : حيوة طيبة ) . ما او را احيا مى كنيم , حيات مى بخشيم , چه حياتى ؟ حيات طيب , نفرمود( فلنطيبن حيوته ) . زندگى او را پاك مى كنيم كه همين زندگى طبيعى باشد منتهى پاكيزه , فرمود : به او زندگى پاكيزه مى دهيم , اگر زندگى پاكيزه است يك عالم ديگرى است ,

آدمى در عالم خاكى نمى آيد به دست *** عالمى ديگر بيايد ساخت و ز نو آدمى

آن يك جهان ديگر است , ديگران از چيزى لذت مى برند , او از لذايذ خاصى برخوردار است , ديگران خط مشى دارند , او از يك راه