ياد معاد - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ١٨٨ - نعمتها را غنيمت دان

عيش و نوش , محبوب خدا نيست و اينجا فرمودند كه انسان مفسده جو و فسادگر محبوب خدا نمى باشد . اين نصيحت قوم قارون است و آن چه اين ها را وادار كرد به نصيحت كردن و نهى از منكر مسئله ياد قيامت است . او در جواب قوم اش كه او را نصيحت كرده بودند چنين مى گويد( : قال انما اوتيته على علم عندى ) [١] . همانا من خودم زحمت كشيدم و اين ثروت سنگين را تهيه كردم . اين دسترنج خود من است كه از روش علم اقتصاد و از هر راهى آن مال فراوان را تهيه كرده ام .

قرآن كريم آن خط اصلى را ارائه داده و مى فرمايد : هرگز شما سبب تام در تحقق اين ثروت و اين مال ها نيستيد , به شما داده مى شود , نه اين كه شما تهيه مى كنيد , لذا فعل را به صورت مجهول مى آورد( . و ما اوتيتم) . معلوم مى شود دهنده ديگرى است . خداى متعال در حد يك امتحان و آزمايش اعطا مى كند . در سوره فجر فرمود ما به يك عده مال فراوان مى دهيم تا آنان را بيازماييم و به يك عده هم مال كم مى دهيم تا آنان را امتحان كنيم تا ببينيم اين در صبر و بردبارى چه مى كند و او در شكر و ستايش چه انجام مى دهد .

بنابراين نه انسان ثروتمند تصور كند كه مال دادن اكرامى است به او و نه انسان فقير بپندارد كه فقر او يك تحقير و توهينى است به او , بلكه هر دو آزمايش است . نه آن مال دادن تكريم است , نه اين مال ندادن تحقير . بلكه هر دو در حد يك ابتلا و يك آزمون الهى است . اينجا قارون گفت : خودم راه تحصيل ثروت را آشنا شدم و اين راه را طى كرده و سرمايه دار شدم . قرآن در جواب او سنت خداى متعال را بيان