ياد معاد - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ١٥٣ - صحنه قيامت

و كسانى كه از علم برخوردارند شاهد به وحدانيت اند . اين علم , علم توحيد است كه انسان را هم سطح فرشتگان مى كند . فرشتگان و انسانهاى خردمند به دنبال راه الهى حركت مى كنند . يكى از مراحل نازله آن , ظلم نكردن است كه يك كمال ابتدايى و اولى براى آنها كه در راه اند مى باشد . همت اين نيست كه خدا ما را در قيامت نسوزاند و به جهنم نبرد , اين يك همت پايين و نازلى است , زيرا كه خداوند انسان هاى بيشمارى همچون بچه ها , ديوانه ها , مستضعفين فكرى و امثال آن ها را به عذاب دچار نمى نمايد . بنابراين جهنم نرفتن كمال نيست . به بهشت رفتن , آن هم به جنگ لقا و اصل شدن , هدف است و هدف انبيا آن هدف والاست . براى اين كه اين هدف والا پياده بشود , آن كريمه امورى را يادآور شد كه به وسيله آن امور , اين هدفها پياده بشود و مهمترين امرى كه در تحقق اهداف انبيا نقش دارد مسئله ياد معاد است( . ذكرى الدار) يعنى انسان به ياد منزل اش به ياد وطن اش مى باشد .

اين وطن مصر و عراق و شام نيست *** اين وطن شهريست كه او را نام نيست

صحنه قيامت

در صحنه قيامت چيزى نيست كه انسان در كنار آن مستور بشود . نه خانه يى است و نه ديواريست و نه كوه و دره و تپه يى . همه اين ها صاف خواهد بود و چشم هم تيزبين است . در آن حال كه اين ها صاف و هموار هستند و هيچ حجاب و مانعى نيست و چشم اهل محشر هم تيزبين و دوربين بود انسان خلافكار چه مى كند ؟ انسان شرمنده چه مى كند ؟