ياد معاد - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ١٠٩ - سه دليل بر ضرورت معاد

برسند , بايد روزى باشد كه مؤمنين از كافرين جدا گردند , چنان كه مى فرمايد : ( وأمتازوا اليوم ايها المجرمين ) [١] آن روز اين ندا مى رسد كه اى مجرمين و تبهكاران , صف تان را جدا كنيد .

در دنيا مجرمين و وارستگان با هم زندگى مى كردند , از درون افراد كسى خبر نداشت و خوب و بد در يك جامعه و در يك حد زندگى مى كردند . نه خوبان به پاداش خوبى مى رسيدند و نه بدان به كيفر تبهكاران مبتلا مى شدند , بنابراين بايد جايى باشد كه صف وارستگان از صف تبهكاران جدا بشود و آن قيامت است .

دليل سوم : چون خدا رحيم است و رحمان و لازمه رحمت اين است كه بشر را به كمالش برساند , بايد قيامتى باشد تا بشر فرآورده هاى كارش را آن جا بيابد و ببيند و به كمال برسد . هر كسى بازده اعمالش را بايد آن جا ببيند . لذا فرموده ( : ووجدوا ماعملوا حاضرا ) [٢] . هر كس آن چه كه انجام داده است آن را در روز قيامت مى بيند . لازمه رحيميت خدا اين است كه به ره آورد قافله بشرى پاداش يا كيفر بدهد . او چون رحيم است بايد نتيجه زحمت ها را به او نشان بدهد و او را به آن نتيجه برساند .

وقتى با اين ادله قرآنى كه ادله عقلى هم مى باشد دانستيم كه قيامت و مرگ حق است به ياد قيامت و مرگ خواهيم بود . اگر به ياد مرگ و قيامت بوديم از هوى و هوس و آرزوها مى كاهيم . وقتى از ارقام آرزوها كاستيم سبكبار مى شويم . وقتى سبكبار شديم زودتر به مقصد مى رسيم .