ياد معاد - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٥٨ - علامت بيمارى دل

يتكبرون فى الارض بغير الحق ]( [١] . من آن هايى را كه فخر فروشى و تكبر ناروا دارند , از حريم آياتم طرد كرده و آنان را از درك معارف حقه و احكام نورانى كتابم و انس با ذات ربوبى ام محروم مى كنم . اين است سزاى عمل آن ها كه با سوء اختيار راه تكبر و فخر فروشى ناروا را انتخاب كردند .

( و ان يروا كل آية لا يؤمنوا بها ) [٢] آن ها كه هر آيه و نشانه و هر معجزه الهى را هم كه ببينند , ايمان نمى آورند , چون قلب در اثر رسوبات گناه سخت مى شود و قلب سخت وقسى آن خضوع و تواضع را در مقابل آيات الهى از دست مى دهد( . و ان يروا سبيل الرشد لايتخذوه سبيلا ) [٣] و اگر راه سعادت و رشدى را مشاهده كنند , آن را به عنوان راه و مسير زندگى انتخاب نمى كنند و اگر مجلس حقى را بيابند در آن جا شركت نمى كنند( . و ان يروا سبيل الغى يتخذوه سبيلا ) [٤] و اگر راه بى هدفى را ببينند آن را به عنوان مسير انتخاب نموده , در آن قدم مى نهند .

( ذلك بأنهم كذبوا باياتنا و كانوا عنها غافلين ) [٥] علت اين است كه آنان آيات الهى را دروغ پنداشته و درصدد تكذيب آن برآمدند . آن ها با بى اعتنايى از آيات حق غفلت كردند و نتيجتا اين توفيق هم از آنها سلب گرديد .

بنابراين چنين نيست كه همواره قلب انسان در اختيارش باشد . اگر انسان قدر نعمت را ندانست و به آن كفران ورزيد , از او سلب مى شود . توفيق توجه و صاحبدل بودن , نعمتى است الهى , كه تنها به واجدين حيات طيب و زندگى پاك اعطاء مى گردد . انسان مى تواند ورود و