ياد معاد - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٢٦٠ - خلاصه درس شانزدهم

٦ بين انسان هوى پرست و معبود او كه همان هوى اوست محبت دروغين است اما مؤمنين محبت راستين دارند و آن محبت به خدا است كه شديدترين محبتهاست .

٧ كفار در عالم قيامت وقتى عذاب را ديدند متوجه مى شوند كه تمام قدرتها از آن خداست و ساير قدرتمندان مأمورين الهى هستند . ولى اين مسئله براى مؤمنين در دنيا حل شده است .

٨ عزت فقط از آن خداست و اگر انبياء و مؤمنين از عزت بهره اى دارند همان عزت خداست كه در اينها تجلى نموده است .

٩ اعتماد بنفس به معناى احساس استقلال نوعى از شرك است .

١٠ در قيامت پيرو باطل از متبوع ناحق خود اظهار برائت مى كند زيرا كه در آنجا تمام اسباب و علل منقطع مى شود و انسان است و عملكرد او و به عبارت ديگر انسان در عالم قيامت مهمان عقيده و اعمال و اخلاق خودش است .

١١ فرهنگ قرآن اين است كه انسان مرگ را از بين مى برد نه اينكه مرگ انسان را نابود كند همچنانكه انسان با چشيدن آب او را از بين برده است . چون انسان چشنده مرگ است , پس با مرگ از بين نمى رود .

١٢ براى مؤمن مرگ لذيذترين و گواراترين خير است ولى مرگ براى انسان تبهكار مانند چشيدن سم است هيچ دردى براى او بدتر از درد مردن نيست .

١٣ مردن به معنى انتقال از دنيا به برزخ است نه به معنى نابود شدن و سرانجام حركت انسان بجايى است كه از اسباب و انساب