ياد معاد - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ١٠٢ - نقش ياد قيامت در وارستگى انسان

انجام داد بازخواست نشود , نتيجتا اين عالم , عالم باطل خواهد بود . عالمى كه در آن نهايتا حق روشن نشود و در آن به اعمال انسان ها رسيدگى نشود چنين عالمى , عالم باطل است در حالى كه خداوند كه آفريدگار اين عالم است , حق مى باشد , و حق كار باطل نمى كند( . وما خلقنا السماء والارض و ما بينهما باطلا ) [١] . ما آسمان و زمين و آن چه بين آسمان و زمين است باطل نيافريديم .

حركتى كه به مقصد نرسد باطل است . كوششى كه هدف نداشته باشد باطل و بيهوده است . اين نظام اگر به روز حساب ختم نشود عبث است . با كوتاه بيان , جهان داراى حركت اگر به هدف نرسد و آرام نگيرد باطل است زيرا حركت براى نيل به هدف و مقصد است . و اين جهان پرخروش در حركت است كه به مقصد برسد و در آن جا آرام بشود .

در بيانى از على بن ابيطالب ( ع ) است كه فرمود( : أليوم عمل ولا حساب وغدا حساب بلا عمل ) [٢] يعنى دنيا روز كار و تلاش است , نه روز حساب و بررسى , و قيامت روز محاسبه و بررسى است , نه روز عمل . اگر اين قيامت به آن وضعى كه در قرآن كريم آمده به عنوان هدف و پايان جهان طبيعت نباشد , اين جهان طبيعت باطل و بيهوده خواهد بود( . ماخلقنا السماء والارض و ما بينهما باطلا ذلك ظن الذين كفروا ) .

اين كه عالم قيامتى ندارد و بعد از مرگ خبرى از حساب و كتاب نيست , گماه افراد كافر است . هرگز مؤمن اين چنين نمى انديشد كه عالم باطل است و بى مقصد . اين كافر است كه مرگ را نابودى مى داند