ياد معاد - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٧٥ - درس چهارم محبت و دوست يابى از آثار حيات طيب

محدود است و رفتنى , با رفتن آن محبت هم مى رود . آن گاه دل چه كند و به چه چيز علاقه مند گردد . حال وقتى كه شخص انسان و جوانيش شايستگى محبوب شدن را نداشته باشد , موجودات ديگر به طريق اولى چنين لياقتى را ندارند .

همچنين در قرآن كريم فرمود : اگر خواستيد به غير خدا دل ببنديد اولا بدانيد كه اين محبوب براى شما نمى ماند . ديديد نه تنها اين محبوب براى شما نمى ماند شما هم نفعى نمى بريد بلكه اگر به آن ها دل بست بداند كه بس زيان كار و خاسر است چرا كه اين جان عزيز را ظرف محبت كاذب قرار داده و با رفتن محبوب , اين محبت هم بى نفع خواهد شد .

انسان يا در حدى است كه پدر دارد و يا پدر شده است , يا در حدى است كه تاجر و سوداگر است و يا مسكن دارد و يا همه اين ها را داراست . قرآن كريم مى فرمايد ( : قل ان كان اباءكم ) [١] . اگر پدرانتان( و ابناءكم ) . فرزندانتان( . واخوانكم ) . برادرانتان , (( وازواجكم )) , همسرانتان , اعم از زن و يا شوهر , (( وعش يرتكم )) , قبيله و فاميل و طايفه شما( و اموال افترفتموها ) . مال هايى كه فراهم كرديد( . وتجارة تخشون كسادها ) . تجارتى داريد كه مى ترسيد كساد شود , يعنى نفع اندك به شما بخشد( . و مساكن ترضونها ) . خانه يى كه مورد پسند و خوشايند شماست( . احب اليكم من الله ورسوله و جهاد فى سبيله فتربصوا ) [٢] اگر همه اين محبوب هاى باطل نزد شما از خدا و رسولش و جهاد در راهش , عزيزتر باشد , منتظر عذاب الهى باشيد .